يافتن راهي نو

به تمامي دوستان کمونيستم انشعاب کرده و نکرده
مستقل يا حزب و گروه .
شايد سالها طول کشيد تا با خلوت کردن با خود و صادقانه
تفکر در باره انچه در جهان ميگذشت به اين نتيجه رسيدم
که ارمان هائي در جهان است که هنگامي که دوران ثمر بخشي
ان به پايان ميرسد ديگر کاري نميتوان کرد و انسانهائي چون
شمايان که حداقل اين وجدان را داريد که خود را بخشي مسئول
براي بهبود شرايط انساني جوامع بدانيد ناگزير از يافتن راهي
ديگر هستيد .
براي تفهيم نکته بالا ناگزيرم مثالي کوچک برايتان بياورم
احتمالا همگي شما سياوش کسرائي شاعر متعهد به ارمان
چپ را ميشناسيد شاعري که ارش کمانگير او يکي از زيباترين
شعرهاي معاصر ما بوده و خواهد بود .
در يکي از اخرين اشعارش به درستي و صادقانه انچه را که بر
او گذشت بيان کرده
او ميگويد هنگامي که در ايران در گروه هاي ناچيز با سعي و
تلاش فوق العاده و وحشت و خطر متداوم گروهي از ما براي ان
جامعه ايده ال سوسياليستي ميکوشيديم خود ان جامعه در حال
فرو پاشي بود .
شعر مذکور را براي همگي شما مينويسم به اين اميد که لحظه اي
به ان عميقا فکر کنيد . نانا

من در صدف تنها
با دانه اي باران
پيوسته مي اميختم پندار مرواريد بودن را
غافل که خاموشانه مي خشکد
در پشت ديوار دلم دريـــــــــا . سياوش کسرائي