پيامي کاملا شخصي

براي تو مينويسم تا بداني نيازي به سئوال ندارم تا بشناسمت
از کودکيت اغاز ميکنم که نبوغت را به جاي رشد سرکوب کردند
از نو جوانيت مينويسم که در اوج حساسيت روحي زخمي از
جنس مخالف خوردي که هنوز التيام نيافته .
از درونت مينويسم که چون صومعه اي برايت مقدس است
و از وحشت جا پاهاي کثيف ديگران هرگز کسي را در ان راه
نميدهي .
از امدن پابه پاي مرگ به همراهت مينويسم که حتي هنگامي
که خود را در اينه مينگري او هم کنارت است و به تو در اينه
نگاه ميکند .
از ميل غريبت به فرم مينويسم که محال است کاري را اگر فرم
دلخواهت را نداشته باشد به پايان برساني.
از کمال برايت مينويسم که همواره در جستجويش هستي و
اندکي ناکاملي همه چيز را از چشمت مي اندازد .
از فرارت از جمع مينويسم که اگر در مجلسي باشي حتي با
کساني که دوست ميداري ناگهان به بهانه اي همه را ترک
کرده به بالکني ميروي و اگر بتواني يک ساعت انجا تنها نشسته
و فقط به اسمان نگاه ميکني .
از غرايز جنسي ات مينويسم که از ان فراري هستي نه به دليل
عدم توانائي و يا نداشتن ميل بلکه همبستري را چون اين شعر
فروغ ميخواهي که گفت :
او مرا برد به باغ گل سرخ
و بر روي برگ گل سرخي با من خوابيد .
از درک ذهنيت مينويسم که ميتواني در يک ميهماني تنها با نگاه
به يک جنس مخالف خود انچه لازم است به او بگوئي و اگر تنها
اين هوشياري را داشته باشد که اندکي سکوت کند به سرانجامي
اگرچه کوتاه با او برسي .
از بازگشتت از هر کجا به ان صومعه که برايت گاهي جهنم است و
گاهي بهشت مينويسم .
از اندوه درونت مينويسم که به ندرت کساني کشفش کرده اند
از دليل خودکشي نکردنت مينويسم که ميل به تخريب خود و لذت
بردن از ان به ادامه اين نفرين که نامش زندگيست وادارت ميکند .
ودر نهايت از رنج عظيمي که از حماقت ميکشي مينويسم و هر
طرف را نگاه ميکني نشانه هاي بيشمار ان را ميبيني و اين
بزرگترين دليل نفرتت از انسان است .
حالا ديگه برو رو تو کم کن . نانا