حافظ
منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن
منم که ديده نيالوده ام به بد ديــــــــدن
وفا کنيم و ملامت کشيم و خوش باشيم
که در طريقت ما کافري ست رنجيـــــــدن
به پير ميکده گفتم که چيست راه نجات
بخواست جام مي و گفت راز پوشيــدن
به مي پرستي از ان نقش خود زدم بر اب
که تا خراب کنم نقش خود پرستيـــــــدن
به رحمت سر زلف تــــــو واثقـــــم ورنـــــه
کشش چو نبود از ان سو چه سود کوشيدن
عنان به ميکده خواهيم تافت زين مجلس
که وعظ بي عملان واجب است نشنيدن
No comments:
Post a Comment