ناناجان، باز که جوش آوردهای. فاشیسم؟ وقت انتخابات یادت هست چه تأکیدی میکردم؟ سکوت در برابر تحصن آغاز انفعال، و انفعال آغاز فاشیسم است. انفعال را که در ۱۸ تیر دیدی. الآن اگر کسی مثل لاریجانی در ریاست جمهوری سر کار بیاید، فاشیسمش را هم میبینی. در وبلاگم خیلی چیزها در تحلیل این مسئله نوشتهام. بعداً هم بیشتر و دقیقتر خواهم نوشت. تشکیلات هیتلر از همان اولین سالهای بعد از جنگ وجود داشت، حتی در سال ۲۳ توان تصرف قدرت را در خود میدیدند و کاریکاتور آبجوفروشی را راه انداختند. ولی هیچکس آدم حسابشان نمیکرد. هیچ نیرویی به حساب نمیآمدند. از سال ۲۹ (دقت کن، ۶ سال پس از بزرگترین فعالیتشان قبل از این سال) رشدشان شروع شد تا سال ۳۳ (در عرض ۴ سال، با شروع از هیچ) هیتلر صدر اعظم شد. حزب کمونیست آلمان، بزرگترین و موفقترین حزب مشابه در سرتاسر اروپا بود، چه از لحاظ تعداد اعضا و هواداران، چه از لحاظ نوع فعالیتها و میزان گرفتن قدرت. علاوه بر حزب کمونیست، گروههای تندروتر چپ نیز حضور بسیاری داشتند. هیچیک از آنها نتوانستند هیچ کاری بر علیه قدرتگیری هیتلر انجام دهند و کاملاً منفعلانه فقط نظارهگر بودند. خلاصهاش اینکه همان انفعال کلید فاشیسم است. اگر نبود کار تا اینجایش نمیرسید. یکی از بزرگترین چیزهایی که باعث انفعال میشود، ابراز خواستههای توهمی است. این چند سال، هم از طرف اپوزیسیون (یعنی در آن دوره بحثها، شما که مخالف شرکت در انتخابات بودید) و هم جناح راست، مدام خواستههای توهمی به مردم تحمیل شده. خواستههای توهمی این سمت، عمدتاً آزادیهای سیاسی بوده، آن سمت امکانات اقتصادی. هزار مورد از این خواستههای تحمیلشدهای که (فعلاً) دسترسپذیر نیستند را میتوانم بشمارم. یکی از مهمترین نتایج اینطور خواستنها، این میشود که هیچ «روش» عملیای برای دسترسی به آنها ارائه نمیشود (چون وجود ندارد). بگیر رفراندوم، رفع مشکل مسکن، آزادی بدون قید و شرط، امنسازی شهرها برای زلزله (فاجعه بم تقصیر جمهوری اسلامی بود)، غیره و غیره. این در حالی است که دولت خاتمی، هم در زمینه آزادیهای سیاسی و هم در زمینه اقتصادی، به نسبت ایران، بسیار موفق بوده است. خواسته بدون راه حل، ایدهگرایانه (ایدهئالیسم در مقابل ماتریالیسم) میشود. وضعیت کمونیستهای آلمان هم همین بوده (البته خواستهها بیشتر جنبه اقتصادی داشتند) و در اوج رکود اقتصادی، خواسته سوسیالیسم و رونق و اینها طرح میشده. پس از جا افتادن کامل این خواستههای توهمی، دیگر هیچکس نمیتواند این خواستهها را جواب بدهد (خاتمی نمیتواند آنقدر آزادی سیاسی بدهد و رونق ایجاد کند، اپوزیسیون هم نمیتواند انقلاب کند؛ کمونیستهای وایمار هم نمیتوانستند سوسیالیسم برپا کنند و احترام ازدسترفته آلمان را برگردانند). آنوقت که دست همه بسته شد (در حساسترین زمان روی کار آمدن هیتلر حزب کمونیست فقط تماشا میکرد، مخالفان حکومت ما هم فقط تماشا میکنند: ۱۸ تیر) فاشیسم روی کار میآورد، و هانا آرنت در کتاب توتالیتاریسم توضیح میدهد که چطور برای آن خواستههای توهمی، به جای پاسخ واقعی پاسخ توهمی میدهد، و حمایت مردمی هم به دست میآورد. نتیجه چه؟ اولاً همه حرفهای زمان تحصن و انتخابات من تا الآن. بعد اینکه وقتی میآیی میگویی خواسته بازشدن امروز خیلی کوچک است و باید روی چیز بزرگتری مقاومت کرد، این خودش دامن زدن به فاشیسم است. همین هزینه اسم عوض کردن را ببین چند نفر پرداختهاند؟ ۱۵۰ نفر، ۲۰۰ نفر. از ۳۰۰۰ وبلاگ. میشود پنج درصد. خوب معلوم است آن خواسته بزرگتری که طرح میکنی دسترسپذیر نیست، توهمی است. پس نباید به آن دامن زد، در واقعیتها باید بحث کرد.
راستی وبلاگ من آمد اینجا: http://omid.khushe.ir/weblog
مرسي از چيزهائي که نوشته اي من سعي خواهم کرد مطالبي راجع به دوران قبل از قدرت کامل گرفتن نازي ها جمع و جور کرده بنويسم تو هم خواهش ميکنم با فکت فيگور مطالبي در اين زمينه تو وبلاگت بنويس . من که خيلي وحشت زده هستم از نظامي شدن ايران . نانا
ناناجان، زیاد جوش نزن، فعلاً کار زیادی نمیشود کرد. انتظار هیچ فعالیت خاصی از مردم نداشته باش. مردم که هیچ، تا جایی که من میشناسم همه تشکلهای دانشجویی هم مالیدهاند، مگر ورودیهای امسال و پارسال که خیلی نمیشناسم اینطرف و آنطرف ابتکارهایی نشان بدهند. درباره سیاست روز، فعلاً بزرگترین کاری که میشود کرد این است که نگذاریم این آبادگرانیها (بخوان فاشیستها) ریاست جمهوری را بگیرند، حتی شده رفسنجانی دوباره روی کار بیاید. بعد هم باید انتخابات آمریکا را ببینیم چه میشود. درواقع اگر بوش روی کار نیاید، ایران بمب اتمی نسازد و وزارت ارشاد و دانشگاهها در دولت جدیدی که سال بعد تشکیل میشود خیلی بسته نباشند (عجب شروطی هم میگذارم) من به پنج سال بعد خوشبین خواهم بود.
همزمان، در دو کار بلندمدتتر، درباره مبارزه سیاسی در فضای استبداد شدید (فضایی که موجب مبارزه مسلحانه میشود) و همچنین روی کار آمدن فاشیسم (تأکید روی اشتباهات حزب کمونیست آلمان و آنارشیستهای اسپانیا که نتوانستند در برابر هیتلر و فرانکو مقاومت کنند) داریم مطالعه و ترجمه میکنیم. تو هم هر متن خوبی پیدا کردی بفرست بگذاریم در نوبت. فعلاً یک سری متنهای بیژن جزنی و یک متن از تودهییها در سال ۵۳ که حرکت مسلحانه را نقد کردهاند را پیدا و تایپ کردهایم که به زودی روی سایت میگذاریم. تحلیلهای رودولف روکر از جنگ اسپانیا هم ترجمهاش را شروع کردهایم، ولی حجمش زیاد است.
3 comments:
ناناجان، باز که جوش آوردهای. فاشیسم؟ وقت انتخابات یادت هست چه تأکیدی میکردم؟ سکوت در برابر تحصن آغاز انفعال، و انفعال آغاز فاشیسم است. انفعال را که در ۱۸ تیر دیدی. الآن اگر کسی مثل لاریجانی در ریاست جمهوری سر کار بیاید، فاشیسمش را هم میبینی. در وبلاگم خیلی چیزها در تحلیل این مسئله نوشتهام. بعداً هم بیشتر و دقیقتر خواهم نوشت.
تشکیلات هیتلر از همان اولین سالهای بعد از جنگ وجود داشت، حتی در سال ۲۳ توان تصرف قدرت را در خود میدیدند و کاریکاتور آبجوفروشی را راه انداختند. ولی هیچکس آدم حسابشان نمیکرد. هیچ نیرویی به حساب نمیآمدند. از سال ۲۹ (دقت کن، ۶ سال پس از بزرگترین فعالیتشان قبل از این سال) رشدشان شروع شد تا سال ۳۳ (در عرض ۴ سال، با شروع از هیچ) هیتلر صدر اعظم شد.
حزب کمونیست آلمان، بزرگترین و موفقترین حزب مشابه در سرتاسر اروپا بود، چه از لحاظ تعداد اعضا و هواداران، چه از لحاظ نوع فعالیتها و میزان گرفتن قدرت. علاوه بر حزب کمونیست، گروههای تندروتر چپ نیز حضور بسیاری داشتند. هیچیک از آنها نتوانستند هیچ کاری بر علیه قدرتگیری هیتلر انجام دهند و کاملاً منفعلانه فقط نظارهگر بودند.
خلاصهاش اینکه همان انفعال کلید فاشیسم است. اگر نبود کار تا اینجایش نمیرسید.
یکی از بزرگترین چیزهایی که باعث انفعال میشود، ابراز خواستههای توهمی است. این چند سال، هم از طرف اپوزیسیون (یعنی در آن دوره بحثها، شما که مخالف شرکت در انتخابات بودید) و هم جناح راست، مدام خواستههای توهمی به مردم تحمیل شده. خواستههای توهمی این سمت، عمدتاً آزادیهای سیاسی بوده، آن سمت امکانات اقتصادی. هزار مورد از این خواستههای تحمیلشدهای که (فعلاً) دسترسپذیر نیستند را میتوانم بشمارم.
یکی از مهمترین نتایج اینطور خواستنها، این میشود که هیچ «روش» عملیای برای دسترسی به آنها ارائه نمیشود (چون وجود ندارد). بگیر رفراندوم، رفع مشکل مسکن، آزادی بدون قید و شرط، امنسازی شهرها برای زلزله (فاجعه بم تقصیر جمهوری اسلامی بود)، غیره و غیره. این در حالی است که دولت خاتمی، هم در زمینه آزادیهای سیاسی و هم در زمینه اقتصادی، به نسبت ایران، بسیار موفق بوده است.
خواسته بدون راه حل، ایدهگرایانه (ایدهئالیسم در مقابل ماتریالیسم) میشود. وضعیت کمونیستهای آلمان هم همین بوده (البته خواستهها بیشتر جنبه اقتصادی داشتند) و در اوج رکود اقتصادی، خواسته سوسیالیسم و رونق و اینها طرح میشده.
پس از جا افتادن کامل این خواستههای توهمی، دیگر هیچکس نمیتواند این خواستهها را جواب بدهد (خاتمی نمیتواند آنقدر آزادی سیاسی بدهد و رونق ایجاد کند، اپوزیسیون هم نمیتواند انقلاب کند؛ کمونیستهای وایمار هم نمیتوانستند سوسیالیسم برپا کنند و احترام ازدسترفته آلمان را برگردانند). آنوقت که دست همه بسته شد (در حساسترین زمان روی کار آمدن هیتلر حزب کمونیست فقط تماشا میکرد، مخالفان حکومت ما هم فقط تماشا میکنند: ۱۸ تیر) فاشیسم روی کار میآورد، و هانا آرنت در کتاب توتالیتاریسم توضیح میدهد که چطور برای آن خواستههای توهمی، به جای پاسخ واقعی پاسخ توهمی میدهد، و حمایت مردمی هم به دست میآورد.
نتیجه چه؟ اولاً همه حرفهای زمان تحصن و انتخابات من تا الآن. بعد اینکه وقتی میآیی میگویی خواسته بازشدن امروز خیلی کوچک است و باید روی چیز بزرگتری مقاومت کرد، این خودش دامن زدن به فاشیسم است. همین هزینه اسم عوض کردن را ببین چند نفر پرداختهاند؟ ۱۵۰ نفر، ۲۰۰ نفر. از ۳۰۰۰ وبلاگ. میشود پنج درصد. خوب معلوم است آن خواسته بزرگتری که طرح میکنی دسترسپذیر نیست، توهمی است. پس نباید به آن دامن زد، در واقعیتها باید بحث کرد.
راستی وبلاگ من آمد اینجا:
http://omid.khushe.ir/weblog
اميد جون
مرسي از چيزهائي که نوشته اي
من سعي خواهم کرد مطالبي راجع به
دوران قبل از قدرت کامل گرفتن نازي ها جمع و جور
کرده بنويسم
تو هم خواهش ميکنم با فکت فيگور مطالبي در
اين زمينه تو وبلاگت بنويس .
من که خيلي وحشت زده هستم از نظامي شدن ايران . نانا
ناناجان، زیاد جوش نزن، فعلاً کار زیادی نمیشود کرد. انتظار هیچ فعالیت خاصی از مردم نداشته باش. مردم که هیچ، تا جایی که من میشناسم همه تشکلهای دانشجویی هم مالیدهاند، مگر ورودیهای امسال و پارسال که خیلی نمیشناسم اینطرف و آنطرف ابتکارهایی نشان بدهند. درباره سیاست روز، فعلاً بزرگترین کاری که میشود کرد این است که نگذاریم این آبادگرانیها (بخوان فاشیستها) ریاست جمهوری را بگیرند، حتی شده رفسنجانی دوباره روی کار بیاید. بعد هم باید انتخابات آمریکا را ببینیم چه میشود. درواقع اگر بوش روی کار نیاید، ایران بمب اتمی نسازد و وزارت ارشاد و دانشگاهها در دولت جدیدی که سال بعد تشکیل میشود خیلی بسته نباشند (عجب شروطی هم میگذارم) من به پنج سال بعد خوشبین خواهم بود.
همزمان، در دو کار بلندمدتتر، درباره مبارزه سیاسی در فضای استبداد شدید (فضایی که موجب مبارزه مسلحانه میشود) و همچنین روی کار آمدن فاشیسم (تأکید روی اشتباهات حزب کمونیست آلمان و آنارشیستهای اسپانیا که نتوانستند در برابر هیتلر و فرانکو مقاومت کنند) داریم مطالعه و ترجمه میکنیم. تو هم هر متن خوبی پیدا کردی بفرست بگذاریم در نوبت. فعلاً یک سری متنهای بیژن جزنی و یک متن از تودهییها در سال ۵۳ که حرکت مسلحانه را نقد کردهاند را پیدا و تایپ کردهایم که به زودی روی سایت میگذاریم. تحلیلهای رودولف روکر از جنگ اسپانیا هم ترجمهاش را شروع کردهایم، ولی حجمش زیاد است.
Post a Comment