به کنجکاو عزيزم
... مرده را ماند به خواب خود فرو رفته است اما
بر رخ بيدار وار اين گروه خفته ميخندد
زندگي از او نشسته دست
زنده است او زنده بيدار
گر کسي او را بجويد گر نجويد کس
ور چه با او نه رگي هشيار
سر شکسته وار در بالش کشيده
نه هوائي ياريش داده
افتابي نه دمي با خنده اش دلگرم سوي او رسيده
تيز پروازي به سنگين خواب روزانش زمستاني
خواب مي بيند جهان زندگاني را
در جهاني بين مــــــــــرگ و زندگانــــــــــــي ----- نيما يوشيج
No comments:
Post a Comment