ناودون

از انجائي که دوست ندارم وبلاگم بشه اموزشي سعي ميکنم
غير از جمله هاي کوتاه اموزنده در اين بين گاهي خاطره اي هم
براتون بگم .
دوستي داشتم از سازمان چريک هاي فدائي خلق که در دوران
شاه به حبس ابد محکوم شده بود
بعد از ازادي خاطره هاي خنده داري برام گفت که يکي از يکي
جالب تربود امروز يکيش را براتون مينويسم .
ميگفت يه روز يه پسري رو اوردند بند که خيلي ساده لوح بود
طفلکي گويا در مشهد چند باري رفته بوده پاي فضله پراکني هاي
دکتر شريعتي و گويا يه جائي هم يه چيزي بر عليه شاه گفته بوده
که خلاصه گرفتن و به جرم مجاهد بودن انداختنش زندان
ميگفت از روز اول هي اه و ناله ميکرد و ميگفت من بي گناهم وال
بل .
بهر حال اين دوستم تعريف ميکرد که تمامي کاراش نشانه اي از
سادگي داشت به عنوان مثال از روز اول هميشه سر غذا با
زندانبانان بحث و جدل ميکرد که چرا مرغ من کمه يا چرا گوشت
خورشت من کمه و يا چرا به من پنير کم داديد و از اين جور قضايا
و طبق معمول ما ايراني ها که تا يکي يک کم ساده باشه همه
يه جوري سربسرش ميگذارند خلاصه که بيچاره شده بوده اسباب
خنده همه
يه روز که وقت هوا خوري تو حياط زندان داشتند ميگشتند به يکي
از بچه ها اين ناودون ها بود که از جنس حلبي بود و از پشت بام تا
زمين کشيده شده بود رو نشون ميده و ميگه اين چيه
گويا قبلا هرگز در زندگيش يه همچين چيزي نديده بوده
اون پسر ناکس هم ميگه اين که ميبيني مال ساواکه ساواک توش
يه سري ميکروفون گذاشته که وقتي ما تو حياط هستيم به حرفامون
گوش کنه !!!!!
بعد روز بعد ميبينند رفته وايساده بغل بغل ناودون و هي اسم خودشو
ميگه و هي ميگه بخدا من بيگناهيم برام پاپوش دوختن و !!!!!!!!! نانا