به اناهيتاي عزيزم
چندي قبل به دوست عزيزم اناهيتا قول داده بودم
که نقدي بر فيلمي بنويسم که براي نخستين بار
در اين فيلم نکته اي جالب مطرح ميشود .
امروز فرصتي دست داد که به اين قول خود عمل کنم
اندره تچين يکي از کارگردانهاي متفکر فرانسوي است که
بيشتر فيلمهاي او حول محور انسان و روان انسان ساخته
ميشود .
فيلم بسيار زيبائي دارد به نام ( فصل مورد علاقه من )
اين فيلم رابطه يک خواهر و برادر ميان سال و مادر انان است
کاترين دوونو نقش خواهر را بازي ميکند که زني است که
شوهر و بچه دارد
و دانيل اوتول نقش برادر را بازي ميکند که دکتر مجردي است
بهر حال انچه تچين در اين فيلم مطرح ميکند به نظر من سواي
مشگلات جهاني انسانها و روابط انان اين نکته است که به نظر
ميرسد هيچ يک از ما خود را به خانواده هائي که خود تشکيل ميدهيم
متعلق نميدانيم و تا لحظه مرگ متعلق به خانواده هائي
هستيم که در ان تولد يافته ايم !!!!
به اطراف خود نگاه کنيد اغلب ادمها حتي پس از ازدواج و داشتن
چندين بچه ميگويند -- دارم ميرم خونه مون .
که البته منظورشون خونه پدر و مادري خود انهاست
ولي همين ادمها از خانه اي که خود تشکيل داده انده اينگونه ياد
ميکنند -- ميائي بريم خونه من .
اختلاف اين مون و من در همان تعلق است که تولد به انسان ميدهد
اگر به اين نظريه دقت کنيم دلائل بيشمار اختلافات خانوادگي بين
زن و مردهاي ازدواج کرده و قهر هائي که به مجرد کوچکترين ناملايمي
به خونه مون زن يا خونه مون مرد و رفتنش به انجا ختم ميشود
ميتوانيد به روشني ببينيد .
در واقع براي توضيح بيشتر بايد اين گونه بگويم :
انسانها متعلق به خانواده اي هستند که در ان متولد شده اند
سپس خود خانواده اي تشکيل داده و ان خانواده خانواده اي است که
متعلق به فرزندان انان است و الي اخر ....
اغلب انسانها صرف نظر از فقر يا ثروت - مهرباني يا نامهرباني والدين
هنگامي که به خانه هاي قبلي خود ميروند در خود احساس تعلقي
ميابند که حتي اگر اين رفتن ها باعث ازار و تنش و نفرت انان شود
هرگز قادر به خود داري و ترک کامل ان خونه مون ها نخواهند بود
نکته ديگر هم اين که اگر بين برادر يک زن و شوهرش اختلافي بروز
کند عمدتا ان زن طرف برادر خود را ميگيرد
يا مرد طرف مادر و خواهر خود را ميگيرد
و اساسا براي اغلب خانواده ها عروس و داماد به گونه اي بيگانه حساب
ميشوند .
البته اناهيتاي عزيزم اين احتمالا يه تئوري است
ولي من پس از ديدن اين فيلم به اين مساله خيلي فکر کرده ام
و ميتونم بگم هشتاد در صد قبولش دارم .
برايت نام فيلم و کارگردان را مينويسم . شاد باشي نانا
Ma Saison Preferee. Andre Techine 1997
No comments:
Post a Comment