فروغ


بعد من ناگه به يکسو مي روند
پرده هاي تيره دنياي من
چشم هاي ناشناسي مي خزند
روي کاغذها و دفترهاي من


در اطاق کوچکم پا مي نهد
بعد من ٬ با ياد من بيگانه اي
در بر آيينه مي ماند به جاي
تار موئي ٬ نقش دستي ٬ شانه اي