Monday, October 31, 2005

به اميد آن روز


دخوي گرامي مطلبي راجع به وقاحت دارد که در پيلمگيرآن‌ نظري
نوشتم و او پاسخي از اين قرار به من داد :

((نانا خانم!
حالا بر فرض که روزشان شب شود ولی آنکه می آید مگر وقاحت لازم ندارد؟
خوکهای دهکده حیوانات را بیاد شما می آورم.))


ميخواستم مطالبي را که مينويسم در پاسخ او بنويسم ولي فکر کردم اگر
اينجا بنويسم هم ميتوانم طولاني تر بنويسم و جامع تر و هم شايد عده
بيشتري بخوانند .

دخوي گرامي - دوست عزيز حق با شماست و هر که بر قدرت بنشيند
لاجرم وقيح هم ميشود .
نکته اي که ما ايرانيان متاسفانه در نظر نميگيريم اين است که مبارزه براي
بدست آوردن آزادي مانند آش کشک خاله است !!!!! که بخوري پاته و نخوري
پاته !!!!!!!!!!!
حال منظورم از اين حرف چيست ؟

اگر به تاريخ تمامي کشورهائي که دموکراسي نسبي در آن وجود دارد نگاه
کني خواهي ديد که اين قدرت مردم از مبارزه اي که لازمه اش دو چيز بسيار
مهم است حادث شده است اين دو فاکتور مهم يکي از خود گذشتگي و ديگري
شجاعت پيشينيان آنان بوده .


به همين دليل به شکل کاملاتازه اي برايتان ثابت ميکنم که اگر هر ايراني
بالغي اکنون
در جهت آزاد کردن کشور ايران و مردم ايران نکوشد !!!!ممکن است زندگي
خود را در آرامش به پايان برساند !!!!!!!!! ولي بار خون هائي که قرار است
ريخته شود را به دوش کودک چند ساله خود گذاشته و بدون اين که بداند و
متوجه باشد نجات خود را به نجات فرزند جوانش ترجيح داده !!!!

با اين استدلال اگر هر يک از ما مابقي زندگي خود را با تحقير وتحمل اين
رژيم ديکتاتوري با سر افکنده هم طي کنيم در واقع بچه هاي خود را تک تک
هول داده ايم در آتشي که بالاخره خواهي نخواهي در خواهد گرفت و
خواهي نخواهي قرباني خواهد گرفت .

هر کسي که کودکي دارد فکر نکند با خفه شدن و سکوت حداقل بچه خود
را حفظ ميکند !!!!!!!!!!!!!
نه اين نيست شما نسلي را به جاي خود به مسلخ ميفرستيد ( البته در
آينده ) بنابر اين بهتر است که خود برخيزيد و کار را تمام کنيد تا حداقل اين
همه بچه اي که نا خواسته به اين جهان آورده ايد فردائي حداقل با
چشم اندازي روشن داشته باشند .
باور کنيد فداکاري پيشينيان اين مردم امريکا به آنان قدرتي فوق العاده
داده من اينجا از نزديک بد و خوب را مي بينم
اگر ما فداکاري نکنيم خوب بچه هاي ما پدرشان در خواهد آمد من فکر نکنم
هيچ کسي آسايش خودش را به آسايش کودکش ترجيح دهد !!!!

به هر حال خاطرم هست سال اول بعد از انقلاب که رشد جمعيت سرسام آور
شده بود دوستي گفت - گور باباشون ازدياد جمعيت مساله من نيست ؟
در پاسخش گفتم :
- آري مساله تو نيست ولي يادت نرود مساله ماهان تو خواهد بود !!!!!!!!!!

دخوي گرام در پايان بايد بگويم که با بد بيني شما موافق نيستم تنها به يک
دليل
مردم ايران در بيست و هفت سال گذشته در آنچنان فشار - بي عدالتي - ظلم
چپاول - تجاوز - کشتار - بي حرمتي وجهنم هاي گونه گون بوده اند که اين
سياه بختي براي آنان هرچه در بر نداشته يک چيز خوب دارد از نظر من روزي که
برخيزند تنها به همت دست خود به زانوي خود خواهد بود . به اميد آن روز . نانا

No comments: