مولوي
آينه اي بزدايم از جهت منظر من
واي ازين خاک تنم تيره دل اکدر من
رفت شب و اين دل من پاک نشد از گل من
ساقي مستقبل من کو قدح احمر من
رفت دريغا خر من مرد بناگه خر من
شکر که سرگين خري دور شدست از در من
مرگ خران سخت بود در حق من بخت بود
زانک چو خر دور شود باشد عيسي بر من
از پي غربيل علف چند شدم مات و تلف
چند شدم لاغر و گژ بهر خر لاغر من
آنچ که خر کرد به من گرگ درنده نکند
رفت ز درد و غم او حق خدا اکثر من
تلخي من خامي من خواري و بدنامي من
خون دل آشامي من خاک ازو بر سر من
شارق من فارق من از نظر خالق من
شمع کشي ديده کني در نظر و منظر من
No comments:
Post a Comment