حافظ
ايدل مباش يکدم خالي ز عشق و مستي
وانگه برو که رستي از نيستي و هستي
در مذهب طريقت خامي نشان کفر ست
آري طريق دولت چالاکيست و چستي
با ضعف و ناتواني همچون نسيم خوش باش
بيماري اندر اين ره خوشتر ز تندرستي
تا فضل و عقل بيني بي معرفت نشيني
يک نکته ات بگويم خود را مبين که رستي
در آستان جانان از آسمان مينديش
کز اوج سر بلندي افتي بخاک پستي
خار ارچه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهلست تلخي مي در جنب ذوق مستي
صوفي پياله پيما حافظ قرابه پرهيز
اي کوته آستينان تا کي دراز دستي
No comments:
Post a Comment