مولانا

سپاس آن عدمي را که هست ما بربود
ز عشق آن عدم آمد جهان جان به وجود

بهرکجا که عدم آيد وجود کم گردد
زهي عدم که چو آمد ازو وجود فزود

بسالها بربودم من از عدم هستي
عدم بيک نظر آن جمله را زمن بربود

رهد ز خويش و ز پيش و زجان مرگ انديش
رهد ز خوف و رجا و رهد ز باد و ز بود

که وجود چو کاهست پيش باد عدم
کدام کوه که او را عدم چو که نربود

وجود چيست و عدم چيست کاه و که چه بود
شه اي عبارت از در برون ز بام فرود