نيما
شب به تشويش در گشاده ٬ در او
ناروائي به راه مي پايد .
مثل اين است
کز نهانگه نشان کينه که هست ٬
سنگ هر دم به سنگ مي سايد
هيچکس نيست بر ره و - امرود-
سرد استاده ٬ بيد مي لرزد
مرگ ٬ آماده گوش او بر در
و آن سيه کار کينه مي ورزد
از نشيب جهان به دودش غرق
همچنان باز اين ندا آيد
ذره با ذره گرم اين نجواست
ناروائي به راه مي پايد .
No comments:
Post a Comment