به شاعرم

تو
با نوشخند مهر
با واژه محبت
فرسوده جان محتضرم را ز بند درد
آزاد ميکني
و با نوازشت
اين خشکزار خاطره ام را
آباد ميکني

با سدي از سکوت
در من رساترين تلاطم ساکن را
بنياد ميکني
با اين سکوت سخت هراس انگيز
بيداد ميکني .

حميد مصدق