رنج و تلخي


ميدونيد هميشه فکر ميکنم شاملو با چه رنجي اين شعر
را خطاب به ما ايرانيان ترسو که به حقارت تن ميدهيم که
فقط زنده بمانيم سروده و چه اندازه تلخ بوده جانش . نانا


....
من از آن اميد بيهوده سخن مي گويم
که مرگ نجات بخش شما را
به امروز و فردا مي افکند
(( - مسافري که به انتظار و اميدش نشسته ايد
از کجا که هم از نيمه راه
باز نگشته باشد ؟ ))