مستراح منحصر به فرد


پاگنده عزیزم امروز تصمیم گرفتم برات یکی دیگر از بدبختی های
ما ایرانیان را بشکافم .
به دلیل سالیان طولانی دیکتاتوری و خفقان و این روش که ما ایرانیان اجازه
داشتیم از هرچه میخواهم حرف بزنیم جز سیاست در وجود ما خصلتی
نهادینه گردید که ان نوشتن فحش و کلمات رکیک به قدرت حاکمه در
مستراح های عمومی بود ! خاطرم هست در زمان شاه بدون استثنا به
هر مستراح عمومی در سراسر شهر در سینما در جاده های خارج از شهر
یا هرکجا که میرفتی جدا از زنانه یا مردانه بودنش حتی مستراح های
مدارس میتوانستی شعارهای مرگ بر شاه و اشرف و خاندان سلطنتی
به اضافه فلانم در فلانش و... را ببینی .
در واقع به نظر میرسید و میرسد که بصورت سمبلیک و غم انگیزی تنها
مکانی که ما ایرانی ها امنیت و پرایوسی داشته و داریم مستراح است
که بتوانیم بی ترس و وحشت مکنونات ذهن خود را فریاد زنیم !!!!
خاطرم هست که دوازده ساله بودم روزی پدرم مرا به سینما برد و پس از
پایان فیلم چون با برادران توفیق که روزنامه توفیق را چاپ میکردند دوست
بود به دفتر توفیق رفتیم .
در دفتر روزنامه پدرم و چند اقای دیگر نشسته و چای میخوردند و قهقهه های
خنده انان کر کننده بود برای من هم نوشابه ای که ان زمان لیموناد نامیده
میشد اوردند .
بهر حال متاسفانه من از حرفها و شوخی های سیاسی انان چیزی سر
در نمیاوردم ولی از قهقهه های خنده انان در وجودم شادی بزرگی حس
میکردم پس از مدتی به دلیل نوشیدن نوشابه احساس کردم که برای
شاشیدن نیاز به مستراح دارم که مرا راهنمائی کردند .
در مستراح دفتر توفیق مانند همه چیزهای دیگر توفیق چیز یونیکی دیدم
و ان تخته ای سیاه با گچ و تخته پاک کن و نوشته ای در کنارش که این
مطلب روی ان بود .
لطفافحش های خواهر و مادر خود را روی تخته سیاه بنویسید ما زحمت پاک
کردنش یا چاپش را در روزنامه خواهیم کشید!!!!!!! نانا