Saturday, June 26, 2004

تنهائی

اناهیتای عزیزم در سال ۱۹۶۷ ژان پیر ملویل یکی از کارگردانهای فرانسوی
فیلمی ساخت به نام سامورائی که در ان الن دلون بازی بسیار شگفتی ارائه
داد که او را از نظر من به سطح بازیگران تاریخ سینما برد .
داستان فیلم بیشتر حول تنهائی انسان دور میزد اگر چه الن دلون در این فیلم
نقش یک ادمکش حرفه ای را بازی میکرد که پول میگرفت و کسی را میکشت
ولی این کار برای او شخصی نبود و مانند حرفه ای به ان نگاه میکرد و اساسا
بنظر من کارگردان خواسته بود تنهائی او را با بی احساسی او نسبت به بشر
همراه سازد و مساله اول تنهائی او بود .
بهر حال من همواره به انسانهای تنها علاقمند بوده ام البته منظورم انسانهائی
که تنهائی به انها تحمیل شده است نیست بلکه انسانهائی که با عقل و درک
خود را از این( دستتو بده بدستم تا عروس دوماد بازی و ناموس بازی را شروع
کنیم ) دوری کرده و با انتخاب اگاهانه تنهائی یی را که در تحلیل نهائی همه به
ان دچارند انتخاب کرده اند .
در این فیلم الن دلون پرنده ای دارد که در اپارتمان محقر او در قفس است و در
صحنه ای که شخصی برای کشتن او وارد اپارتمان او شده و مخفی شده وقتی
الن دلون به خانه میاید از دیدن حرکات بی قرارانه پرنده در قفس و کندن مقادیری
از پرهاش متوجه میشود که کسی انجاست و از مرگ نجات میابد در واقع پرنده
کوچک او را نجات میدهد .
سالها پیش که این فیلم را دیدم این صحنه به نظرم تصنعی رسید ولی دیروز
برام اتفاقی افتاد که کار ملویل را مطلقا باور کردم
در اشپزخانه بودم و لیوانی از بلندی سقوط کرد و در لحظه سقوط به جائی خورد
و شکست و این جریان انچنان با سرعت بود که من بدون اینکه بفهمم شکسته
در هوا سعی در گرفتنش کردم و تکه ای یکی از انگشتهای مرا به طرز فجیعی
برید بطوری که تکه ای گوشت تقریبا جدا شد و اویزان و این پرنده ای که دارم
روی شانه ام نشسته بود و از لحظه تصادم که من با سرعت به حمام رفته و با
درد ان تکه را در حال فوران خون به جای خود چسبانده و بتاداین زده و بستم او
بادیدن خون انچنان فریادهائی میزد که تنها هنگامی که دست و پای خودش جائی
گیر میکند این نوع فریادها را میزند و مرا مجبور کرد که علیرغم درد پس از بستن
دستم نیم ساعت او را در ان یکی دست گرفته و نوازش کنم و دلداری بدهم
باور کن هنگامی که در دستم بود براحتی ضربان قلبش را که چندین برابر سرعت
گرفته بود میتوانستم حس کنم .
ای کاش تمامی دست اندر کاران رژیم ایران پرندگان بودند . نانا

1 comment:

Anonymous said...

Nana jan,
Iranians are not a "pet-friendly" nation. Nonetheless, those who possess birds always recount amazing stories, similar to yours. I'm happy to know that you've such a great companion. But what happened to your hand is terrible. Be more careful, girl. How are you feeling now? Has it healed at all, your finger? Take good care of yourself.
Anahita