حافظ
دو يار زيـــــــرک و از بــــــاده کهن دو مني
فــــــراغتي و کتابي و گوشــــــــه چمني
من اين مقام به دنيا و آخــــــــرت ندهـــم
اگرچه در پي ام افتنـــــــد هر دم انجمني
هر آن کو کنج قنـــــاعت بــــه گنج دنيا داد
فروخت يوسف مصري به کمتريـــــن ثمني
بيـــــا که رونق ايـــــن کارخانه کم نشــــود
به زهد همچو توئي و به فسق همچـو مني
از اين سموم که بر طرف بـوستان بگذشت
عجب که بوي گلي هست و رنگ نسترني
ببين در آينــــــــه جام نقش بنــــــدي غيب
که کس به يــــــــاد ندارد چنين عجب زمني
No comments:
Post a Comment