حافظ
در همه دير مغان نيست چو من شيدائي
خرقه جائي گرو باده و دفتر جائي
دل که آئينه شاهيست غباري دارد
از خدا مي طلبم صحبت روشن رائي
کرده ام توبه به دست صنم باده فروش
که دگر مي نخورم بي رخ بزم آرائي
نرگس ار لاف زد از شيوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پي نابينائي
شرح اين قصه مگر شمع بر آرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن پروائي
جويها بسته ام از ديده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهي بالائي
کشتي باده بياور که مرا بي رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل دريائي
سخن غير مگو با من معشوقه پرست
کز وي و جام ميم نيست بکس پروائي
اين حديثم چه خوش آمد که سحر گه ميگفت
بر در ميکده با دف و ني ترسائي
گر مسلماني ازينست که حافظ دارد
آه اگر از پي امروز بود فردائي .
No comments:
Post a Comment