مولانا

من بر دريچه دل بس گوش جان نهادم
چندان سخن شنيدم اما دو لب نديدم

اي ساقي گزيده مانندت اي دو ديده
اندر عجم نيامد وندر عرب نديدم

چندان بريز باده کز خود شوم پياده
کن در خودي و هستي غير تعب نديدم