مولانا

بمن نگر که بديدم هزار آزادي
چو عشق را دل و جانم کنيزک ست و غلام

عظيم نور قديم ست عشق پيش خواص
اگر چه صورت و شهوت بود به پيش عوام

بکش مرا که چو کشتي به عشق زنده شدم
خموش کردم و ٬ مردم ٬ تمام گشت کلام .